Verdwalen in de Wadi Rum woestijn

Story in the picture #6 | Verdwalen en vastzitten in de Wadi Rum Woestijn

Azie, Jordanie, Story in the picture

Iedere maandag besteed ik aandacht aan een foto die voor mij speciaal is. Het kan een foto van een sprekend portret zijn of van een baby olifantje die ik in het wild heb zien lopen maar het kan ook een foto zijn waar ik iets op heb bereikt of waar ik iets nieuws ontdekte. Ik vertel in deze rubriek het verhaal in en achter de foto…

Vandaag bespreken we de foto wat het verhaal verteld van een avontuur in de Wadi Rum woestijn. Het werd erg spannend op het moment toen we waren verdwaald en ook nog eens vast kwamen te zitten.

Jeepsafari Wadi Rum

Als je met de auto gaat rondrijden in de woestijn is het niet echt handig om te verdwalen, als je dan ook nog is vast komt te zitten dan maak je het helemaal bont. Gelukkig kan ik er nu op terug kijken met “ik ben een ervaring rijker” want wie kan nou zeggen dat ie in een rondrit door de woestijn, vast kwam te zitten en verdwaalt raakte. Nou, kan je zeggen niet veel.

Verdwalen met een gids

Al één dag waren we aan het rond crossen in de Wadi Rum woestijn en het is tot nu toe een van de meest bizarre plekken die ik heb gezien op de wereld. Vind een woestijn sowieso iets aparts en grote vlakte van zand en duinen. Elke keer stond ik versteld van de onwijs verre uitzichten want je bleef maar in de verte kijken. Het is moeilijk te omschrijven maar je waant je een beetje in een Disney film. Of dat een goede vergelijking is weet ik niet maar als ik aan Alladin denk, dan denk ik aan een woestijn. Jij ook?

Helaas hadden wij geen vliegend tapijt en moest wij toch echt met de auto #ookweleenjeep door de Wadi Rum woestijn. Toen we al een volle dag door de woestijn waren gecrost en helaas een niet z’n spectaculaire zonsondergang hadden gezien, moesten we toch echt richting het kamp. Je zou natuurlijk denken dat de gidsen precies weten waar ze naar toe moeten. Dat dacht wij dus ook en na 2 uur rond rijden en het toch echt goed donker begon te worden, begonnen we een beetje te twijfelen.

Hoe lang duurt het nog?

Al één dag waren we aan het rond crossen in de Wadi Rum woestijn en het is tot nu toe een van de meest bizarre plekken die ik heb gezien op de wereld. Vind een woestijn sowieso iets aparts en grote vlakte van zand en duinen. Elke keer stond ik versteld van de onwijs verre uitzichten want je bleef maar in de verte kijken. Het is moeilijk te omschrijven maar je waant je een beetje in een Disney film. Of dat een goede vergelijking is weet ik niet maar als ik aan Alladin denk, dan denk ik aan een woestijn. Jij ook?

Helaas hadden wij geen vliegend tapijt en moest wij toch echt met de auto #ookweleenjeep door de Wadi Rum woestijn. Toen we al een volle dag door de woestijn waren gecrost en helaas een niet z’n spectaculaire zonsondergang hadden gezien, moesten we toch echt richting het kamp. Je zou natuurlijk denken dat de gidsen precies weten waar ze naar toe moeten. Dat dacht wij dus ook en na 2 uur rond rijden en het toch echt goed donker begon te worden, begonnen we een beetje te twijfelen.

Moh, (naam van onze chauffeur) ‘hoe lang duurt het nog?’ Even kregen we geen antwoord. We vroegen het nog een keer, hij keek wat bedenkelijk, overlegde over de walki talki met de andere chauffeur…en toen kregen we de mededeling dat we waren verdwaald. WTF – verdwaalt in de woestijn! Er ontstonden wat bange koppies. Shit, dit moest ons weer overkomen. Volgens Moh was dit ook de eerste keer dat ze waren verdwaalt maar wat als we straks de weg niet meer de weg terug vinden, en en en en en…oke, take it easy and take a sweater. Want het was ook nog is flink koud.

Moh legde ons uit dat het kamp last minute is verplaatst en dat ze naar een nieuwe plek zijn verhuist. We zaten volgens Moh in de buurt maar echt nergens was er iets te bekennen wat op een kamp leek. We zagen we wat lichten maar die waren niet van ons. We bleven rondjes rijden en rondjes rijden en rondjes rijden, totdat…

Lees ook: Story in the Picture 11 | de maffia baviaan die mijn sandwish weg jatte

En toen zaten we vast

Dat we vast kwamen te zitten, dat hadden we niet zien aankomen. Aaaaach, nee ook dat nog! Wie komt er nu ook vast te zitten, wanneer het pikken donker is middenin de woestijn. Wij! Uitgerekend wij die al verdwaalt waren. Het andere team kwam ons helpen en gingen met z’n alle duwen totdat de jeep eruit was. We reden een stuk verder totdat (jaja) de andere jeep vast kwam te zitten. Die zat wat steviger vast dan die van ons. Weer met zijn alle duwen en na circa 20 minuten duwen was ook die jeep eruit. We probeerde een goede plek te vinden waar we door heen konden maar het was echt niet te doen want onze jeep kwam voor de tweede keer vast te zitten.

Oké, wie is hier de pechvogel. Weer wij! Deze keer was het niet zo makkie als de eerste keer. Zoals je op de wazige foto kunt zie, stonden we met behoorlijk veel mankracht te duwen. Het duurde ongeveer 40 minuten voordat we ook die jeep eruit hadden. Koud hadden we het niet meer, zweten deden we. Gelukkig was het drie maal scheepsrecht want daarna zijn we niet meer vast komen te zitten.

Wandelroutes in de Eifel

Lees ook: Wat te doen in Amman, de hoofdstad van Jordanië

4 uur verder

Ja, je leest het goed want 4 hele uren verder kwamen we dan eindelijk aan bij ons kamp. Het was mega donker, koud en winderig (met zand) (we hadden ook nog een zandstorm gehad eerder op de dag) maar we lieten ons niet uit de veld slaan. We besloten te gaan genieten en na te praten over deze bizarre dag. Het eten was echt mega lekker en het kampvuur wam.

Dit is toch wel een avontuur om nooit te vergeten. We begonnen de dag met een zandstorm, daarna een slechte zonsondergang, toen we eindelijk onze rust wilde opzoeken verdwaalde we en als kers op de taart kwamen we drie keer vast zitten met de jeep maar toch blijft dit de plek die ooit in je leven gezien moet hebben.

Kan je best vertellen toen we verdwaald waren ik wel even schrok. Normaal ben ik best een avonturier en geloof ik er wel in dat het goed komt maar we zaten wel in wel in een woestijn, waar geen telefoonbereik is en de walki talkies ook niet altijd goed werken. Ook zagen we letterlijk geen andere mensen in de buurt. Ja, mega ver wat licht maar wie zegt dat er mensen zitten. En misschien is het wel een oase, want we wilde toch erg graag het kamp zien. Dus ja je snapt mij denk wel dat ik het soms even benauwd had. Gelukkig is alles goed gekomen en zou ik zeker ondanks deze ervaring terug gaan naar deze bizarre plaatst.

Ben jij wel eens komen vast te zitten in de woestijn of ben je er wel eens verdwaalt?

Meer Story in the Picture 

Foto van Diana wandelen in de Eifel

Hoi, ik ben Diana en ben dol op reizen en avonturen. Op Stripe Away deel ik  o.a. outdoor belevenissen, praktische tips, uitgebreide reisgidsen en verhalen met een persoonlijk tintje. De natuur is mijn favoriete omgeving en als ik daar niet uithang dan ben ik te vinden in een toffe hotspot of fijn thuis op de bank met mijn twee katten.

LEES MEER

..

..

REISPLANNEN 2019/2020

2019

Lissabon (Portugal) - Februari

Texel (Nederland) - Mei

Schotland - Juni

Ardennen (België) - September

Spanje - September

India - Oktober

2020

Gelderland (Nederland) - Mei

Ardennen (België) - Juni & juli

Gelderland & Giethoorn - Juli

Waddeneilanden - Augustus

Denemarken - September

Griekenland - Oktober

Luxemburg - Oktober & november

Terschellingen (Nederland) - wordt verschoven naar 2021

Dolomieten & Slovenie - wordt verschoven naar 2021

VOLG JIJ STRIPE AWAY AL OP INSTAGRAM