Je kent het wel, dat je even niet weet of het nou met één d of t moet. Of hoe dat ene woord nou ook alweer geschreven wordt. Maar ook of die ene zin wel goed opgebouwd is. Voor mij is dit een dagelijks gevecht als ik denk aan woorden. Het is een doolhof in mijn hoofd. Ik heb een blog #trots en ik heb een dyslexie…

Al van kleins af aan heb ik moeite met schrijven. Het was een ware nachtmerrie voor mij. Elke keer weer brak het zweet mij uit als we woordjes moesten leren voor een dictee. Met heel veel moeite haalde ik net een voldoende. Als ik een brief moest opsturen voor een sollicitatie, dan liet ik die altijd meerdere keren nalezen. Zo slecht was mijn schrijven. Ook het uitspreken van woorden gaat mij niet altijd gemakkelijke af. Jaren heb ik geoefend op distributieriem. Nog steeds moet ik het rustig uitspreken, anders val ik er over heen.

Schaamte ten top

Er kwam ook schaamte bij kijken #dikkeschaamte. Wat schaamde ik mezelf dat ik een dyslexie had en dat ik gewoon niet goed in de Nederlandse grammatica was. Ik werd vaak dom genoemd en mensen maakte mij echt belachelijk. Waardoor ik nog meer in mijn schulp kroop. Jaren van schaamte gingen er over heen. Ik kon niet echt goed mijn plek vinden om het te uiten, want ik was echt te bang om dom genoemd te worden.

bloggen met een dyslexie, bloggen en dyslexie, dyslexie, dyslexie en bloggen, blogger met dyslexie,

Van burn out tot dromen volgen

Dus ging ik maar door met dat andere deel van mijn leven – overleven. Totdat ik mijn burn-out toesloeg, mijn relatie van 5 jaar over ging en ik in therapie ging. Klinkt heftig en dat was het ook maar ik leerde een deel van mezelf ontdekken die ik nog niet eerder had gezien. Dus besloot ik vanaf dat moment mijn dromen achterna te gaan.

Het was niet gemakkelijk want die schaamte was nog steeds aanwezig. Tijdens mijn therapie kwam ik er achter dat ik schrijven onwijs leuk vond. Het was niet alleen maar leuk maar ook een manier van uiten voor mij. Door mijn ADHD is mijn hoofd constant druk en vol met gedachten #gebruikgeenmedicatie #kanikniettegen en door het schrijven kan ik dat allemaal een plekje geven.

Dream – Believe – Achieve

Dus daar stond ik dan, in de woestijn in Jordanië, mijn eerste reis alleen. Ik wil dit delen! Wat ik nu mee maakt, mijn dromen, mijn doelen, wat ik geloof en wat ik voel. Ik wil inspireren en laten zien dat je ondanks slechte moeilijke dingen in je leven, je kan doen wat je leuk vind en waar je goed in bent #ofwatmindergoed.

Dus na niet lang nadenken besloot ik mijn droom te volgen en een blog te starten. Maar – daar dat stemmetje in mijn hoofd. Bloggen met zoveel spelfouten gaat niet samen. Mensen lezen dan toch je blog niet – punt. Die onzekerheid kwam weer om te hoek kijken maar het nam mij niet over. Ik besloot door te zetten en gelijk een domein van Stripe Away aan te vragen.

Stripe Away is geboren

Ja, Stripe Away is officieel geboren – in Jordanie. Trots dat ik was en heel die dyslexie kon mij gestolen worden. Want iedereen is ergens minder goed in maar dat wil niet zeggen dat, dat ene ding, waar je minder goed in bent, je moet laten weerhouden om je dromen te volgen.

Bij het publiceren van mijn eerste blog dacht ik dat ik mega veel slechte reacties over mij heen zou krijgen. Maar niks was minder waar. Natuurlijk attendeerde soms iemand mij op één spelfout maar de reacties waren eigenlijk allemaal héél positief.

bloggen met een dyslexie, bloggen en dyslexie, dyslexie, dyslexie en bloggen, blogger met dyslexie,

Wat is dyslexie bij mij

Wat er bij mij gebeurd als ik ga schrijven is dat alles wat er op dat moment in mijn hoofd bevind eruit moet. Dus al die duizenden gedachten floepen eruit. Ook dat vogeltje bij het raam vraagt mijn aandacht en die klok die tikt, begin ik te tellen. Alle letters beginnen te draaien en zinnen beginnen onsamenhangend samen te voegen. Er begint een verhaal vorm te krijgen, met duizenden afleidingen die roepen om mijn aandacht. Ik overzie het niet meer en ik ontstaan mega veel rare zinsopbouwen en spelfouten. Die kritische blikken voel ik dan al branden – domdomdomdom. Die zin de logisch moet zijn is nu onlogisch en ik zie het niet. Ik gooi mijn laptop weg uit frustratie en tranen vloeien over mijn wangen. Zie je wel ik kan het niet!

Gelukkig ben ik nu jaren verder en heb ik kunnen uitvinden hoe ik dit bovenstaande kan omarmen en kan omdraaien naar iets fijns. Ik laat het er zijn. Het is er nu eenmaal en kom ik er helaas niet vanaf. Punt! Ik weet dat er vele manieren zijn om te leren leven met een dyslexie. Maar wat voor mij heel fijn werkt is dat ik per keer een grammatica regel leer. Dus laatst kreeg ik de regel geleerd over enigste en enige – ik schrijf wat ik zeg en ik kom uit Brabant. Dat enigste is een dialect en dat moet er wel een beetje vanaf. Omdat ik alleen dit te horen kreeg, blijft dit op een of andere manier goed hangen.

bloggen met een dyslexie, bloggen en dyslexie, dyslexie, dyslexie en bloggen, blogger met dyslexie,

Ook probeer ik tussendoor dingen die spelen in mijn hoofd al op te schrijven. Zo zit er minder in mijn hoofd op het moment dat ik ga schrijven en is het een stuk rustiger daar boven #snapjehetnog. Ook als ik merk dat de letters beginnen te draaien, dan probeer ik mijn focus even op iets anders te leggen, ook al is dit maar 2 seconden. Daarna ga ik weer verder.

Soms begrijp of zie ik dingen gewoon anders met mij dyslexie. Het ziet er voor mij heel logisch uit maar voor iemand die het leest totaal niet. Met de tijd begin ik de onlogica steeds beter te zien en te snappen. Het is een leer proces wat bij mij tijd nodig heeft.

Jij kan mij helpen

Helaas heb ik niemand die mijn blogs kan controleren. Zelf schrijf ik de blog, lees ik het nog is hardop na. De volgende dag lees ik het ook nog na en dan publiceer ik het (ik neem er de tijd voor). Helaas komt het dan nog steeds voor dat er spelfouten zijn en de zinsopbouw raar is.

Gelukkig wordt ik er steeds beter in en zijn er steeds minder spelfouten. Daarom vraag ik jullie begrip en hopelijk blijven jullie mijn blogs lezen ondanks mijn spelfouten. Ik wil iets overdragen en jullie blij maken met een hoop mooie foto’s en ervaringen. Ook wil ik laten zien dat je ondanks een dyslexie wel een goed lopende blog kan starten. Want Stripe Away wordt de laatsten maanden erg goed bezocht.

Dat wil niet zeggen dat het geen tijd kost. Merk wel dat ik er véél tijd in stop. Alles lees ik extra door en vaak herschrijf ik blogs tijdens het schrijven. Het is een uitdaging, bloggen met een dyslexie – maar het verrijkt mij ook onwijs erg. Het geeft mij er zoveel voor terug dat ik die tijd er graag in stop.

Als laatste wil ik vragen of jullie mij een beetje kunnen helpen (want ik wil mijn blog wel leesbaar maken voor jullie). Zien jullie een spelfoutje of iets raars in één van mijn blogs, meld dit dan a.u.b. bij mij. Onder iedere geplaatste blog staat aan de rechter kant Foutje gezien? Meld het Klik je op die link dan kom je bij een “meld een foutje” formulier. Hierbij help je mij een beetje #dankbaar en kan ik mijn blog een beetje beter maken met minder spelfouten.

bloggen met een dyslexie, bloggen en dyslexie, dyslexie, dyslexie en bloggen, blogger met dyslexie,

Ik vind het helemaal niet erg als jullie een foutje melden. Vele denken dat ik het vervelend vind maar dat is niet zo. Dus schroom niet en meld het a.u.b. aan mij :).

O en nog één laatste ding – nu echt het laatste want het is een lange blog geworden. Iedereen is uniek en heeft iets waar hij of zij minder goed in is. Dit geeft niks. Echt, want waar ik mij ooit voor schaamde, ben ik nu trots op. Door mijn dyslexie heb ik andere kwaliteiten ontwikkeld, die mij nu Diana maken. En jouw kwaliteiten maar ook mindere sterke kanten maken jouw een uniek mooi persoon. Dus let rock it en laat zien wat je graag doet. Volg je dromen en verwezenlijk ze #ikbennualtrotsopjullie #enopmijnzelf

Dus bloggen met een dyslexie, kan dat wel? JA, dat kan! Bewijs ze het tegendeel. Ik doe het ook!