AfrikaCycle for PlanStory in the pictureZambia

Story in the picture #7: Een confronterend afscheid in Zambia

Zambia

Iedere maandag besteed ik aandacht aan een foto die voor mij speciaal is. Het kan een foto van een sprekend portret zijn of van een baby olifantje die ik in het wild heb zien lopen. Maar het kan ook een foto zijn waar ik iets op heb bereikt of waar ik iets nieuws ontdekte. Ik vertel in deze rubriek het verhaal in en achter de foto…

Honderden kinderen

Na 79 kilometer op de mountainbike kwamen we dan eindelijk aan bij onze laatste bestemming van die dag. We waren vies. Het zand van de dirt-roads zat letterlijk overal. We moesten even wachten op Plan International want die zou ons naar de presentatie brengen. Eigenlijk wel klaar mee. Op, dat waren we. Maar toch moesten we nog 2 kilometer fietsen voordat we bij de project presentatie waren.

De billen deden zeer, veel zeer en zitten op dat zadel deden we het liefs niet meer. Na 2 lange kilometers hoorde we een steeds dichter bij komende geluid van juichende kinderen. Het werd steeds luider en luider totdat we door een opening van echt honderden kinderen reden. Allemaal blij om ons te zien, en wij hun ook. Hier voor doen we het!

The speech

Toen we allemaal door de menigte van kinderen waren, kregen we door het ministerie van de regio en het hoofd van het dorp een speech. Ze waren zo blij dat wij als Nederlanders zichzelf kwamen inzetten voor de rechten van de meisjes. Want zonder onze inzet is de strijd tegen kindhuwelijken een stuk moeilijker.

We kregen tussendoor een geweldig optreden (echte Afrikaanse dansstijl) en daarna was het tijd om nog een keer te luisteren naar de speech. De concentratie werd er steeds moeilijker op want alle kinderen probeerde steeds dichter bij te komen. Elke keer een stapje meer om ons maar even aan te kunnen raken.

Dansen in Zambia

En toen in een keer ging de muziek iets harder en stonden we te dansen met de kinderen. Billen schudden, van links naar recht en een mini polonaise. Ook kregen we Zambiaanse dansles. Voelt wel raar om zo te dansen. Dit zijn wij echt totaal niet gewend. Alles komt uit de heupen. Gewoon bizar hoe goed sommige kinderen kunnen dansen.

De sfeer begon steeds drukkender te worden. Steeds meer voelde je handjes op je lichaam. Onze billen waren in een keer best interessant. Ook de lange haren van de vrouwen vonden ze prachtig. In het begin bleef het op alleen voelen maar hoe meer de tijd verstreek hoe harder het er aan toe ging.

Toen de sfeer omsloeg

In mum van tijd sloeg de sfeer om. Niet dat het gevaarlijk was. Nou ja het was eigenlijk best even gevaarlijk. We moesten terug naar onze bus maar dat ging echt niet zonder slag of stoot. Overal, maar ook letterlijk overal wilde kinderen je vast houden, voelen en zien. En dan hebben we het niet over de hoeveelheid foto’s die ze wilde maken.

Begrijp mij niet verkeerd, het is natuurlijk fantastisch dat deze kinderen zo blij zijn. Blij zijn omdat wij daar komen helpen. Maar dit was niet meer fijn. Dit was awkward en ook een beetje eng. Dus hoe dichter we bij de bus kwamen hoe sneller we eigenlijk weg wilde.

Eenmaal bij de bus probeerde we weg te rijden. Sommige van ons moesten met het volg busje mee omdat er geen door komen meer was. We probeerde echt weg te rijden maar meerdere keren moesten we vol op de rem. De eerste keer schrokken we zo erg omdat we dachten dat er een kind onderlag. Gelukkig was dit niet zo maar scheelde soms echt niks.

Kinderen ging naast maar ook voor de grote wielen lopen. Uit het niets, of het niks was. We waren blij dat we zo goed oplettende chauffeur hadden. Stoppen was ook geen mogelijkheid want we moesten weg en kinderen klommen nog bijna de bus in.

Ik weet niet precies waarom ze dit deden maar wat ik wel zag was alleen maar blije lachende kinderen. Het blijft dan aan de andere kant zo moeilijk om weg te gaan. Maar je weet ook dat dit niet meer veilig was. Het was zo dubbel. Want ondanks alle aanrakingen, haren trekken (voelen) en dat er geen door komen aan was – heb ik mij niet echt onveilig gevoelt. Het was meer een beetje eng. Omdat ik zoiets nog nooit eerder had meegemaakt.

Ook andere fietsmaatjes hadden het er moeilijk mee. Iedereen had wel het zelfde gevoel als mij. Het engste was denk ik ook nog wel het weg rijden. We konden niet zien waarom we elke keer moesten remmen. Maar denkend dat er misschien een kind onder had kunnen liggen. Dan krijg je toch wel even een hartverzakking. En voordat jullie het je af vragen, er was niet echt iemand die de kinderen kon weg houden – het waren er gewoon teveel. Het was heel confronterend.

Ondanks alles hebben we een leerzame prachtige uitdagende dag gehad. Eentje waar geen één foto bij hoort maar twee. Maar ook een dag met verhaal dat verteld moet worden.

Foutje gezien? Meld het.

Zambia, afrika, kinderen van afrika, strory in the picture, reizen door afrika, cycle for plan, plan nederland, plan international,

Zambia, afrika, kinderen van afrika, strory in the picture, reizen door afrika, cycle for plan, plan nederland, plan international,

 

8 Comments

  • Ja dat is de andere kant van de medaille. Is het omdat ze niet willen dat jullie weggaan of zit er iets anders achter? Ik kan me voorstellen dat het een onaangenaam en bedrukkend gevoel heeft achter gelaten. Een kleine zwarte vlek op een geweldig reis. Goed dat je ook deze kant belicht!

  • Het lijkt me enorm dubbel. Aan de ene kant de enorme vreugde en blije koppies, aan de andere kant dan beklemmende gevoel dat je niet meer weg kunt. Mooi dat je het zo hebt omschreven, want ook dit soort dingen horen (uiteindelijk) bij reizen …

  • Ik snap dat dat heel ongemakkelijk kan voelen als er zo veel enthousiaste kinderen om je heen komen staan in je aura…ook wel heel leuk dat ze juist zo enthousiast zijn en dankbaar voor wat jullie hebben gedaan! Prachtige foto van al die kinderen met lanchende gezichten!

  • Jeetje wat een bizar verhaal. Het begon zo leuk… Maar ik kan me voorstellen dat als er té veel nieuwsgierige kinderen op je af komen, het niet meer prettig is! Goed dat jullie weg zijn gegaan. En ik hoop dat je een mooie herinnering hebt overgehouden aan je avontuur in Afrika (volgens mij is dat wel gelukt)!

  • Jeetje, ik kan me voorstellen dat dit heel dubbel voelt. Dat je er wel wil zijn, want hierom heb je de hele tocht gemaakt, maar dat je je eigenlijk niet meer veilig voelt. Zo lang je uiteindelijk maar een goed gevoel overhoudt aan de reis.

    • Voelde idd dubbel maar het weegs ook weer af tegen al het andere wat wel zo goed voelde. Het is ook niet negatief iets maar wel eentje om over na te denken.

Leave a Comment