Story in the picture

Story in the picture #3 | Het meisje dat danst met haar ogen

zambia

Iedere maandag besteed ik aandacht aan een foto die voor mij speciaal is. Het kan een foto van een sprekend portret zijn of van een baby olifantje die ik in het wild heb zien lopen. Maar het kan ook een foto zijn waar ik iets op heb bereikt of waar ik iets nieuws ontdekte. Ik vertel in deze rubriek het verhaal in en achter de foto…

Deze foto is toch wel een bijzonder moment in mijn fietstocht door Zambia. Je kent het wel die dagen, je bent over je eigen grens gegaan en besluit daarna met 80% van de groep richting de volgende overnachtingsplek te gaan. Je komt daar aan en de plek is magisch. We zitten aan het water met in de verte lachende kinderen. Het kriebel mij om te gaan kijken en op onderzoek uit te gaan.

Het meisje dat danst

Het geluid komt steeds dichterbij, en ik blijf nieuwsgierig. Het lonkt om te gaan kijken. Het stemmetje in mijn hoofd, blijft de woorden herhalen die iemand thuis tegen mij zei “het blijft Afrika, dus kijk uit”. Tot nu toe heb ik mij nog geen moment onveilig gevoelt dus ik waag de stap om nog een paar stappen verder te zetten.

Dan zie ik een meisje op mij afkomen. De danst en ze loopt mij zo voorbij, even kijkt ze om en ze gaat verder met dansen. Dit beeld kan ik niet laten schieten en ik maak een foto. Voordat ik het haar kon laten zien was ze al weg. Om het moment toen de omkeek zag ik iets in haar, iets speciaals. Ik besluit ook terug te lopen met de hoop haar weer tegen te komen.

Het vertrouwen winnen

Na een paar minuten lopen zie ik haar staan met wat andere meisjes. Het lijken vriendinnen van elkaar maar ook lijkt het er een beetje op dat ze buiten dit groepje valt. Dit doet mij denken aan mijn eigen jeugd, waar ik ook altijd buiten de groep viel. Waar ik eigenlijk geen echte vriendinnen had. Dit is invulling maar zo voelt het ook bij haar. Iets in haar trekt mij aan maar wat weet ik niet precies.

Voordat ik vroeg of ik een foto mocht maken, ben ik eerst hun vertrouwen gaan winnen in vorm van een spel. Je kent het wel “gekke bekken trekken”. We haalde de raarste gekke bekken naar voren die we konden bedenken. Het mooiste was, was dat ze mij met alles nadeden. Stak ik mijn long uit dan deden hun dat ook. Toen ik hun vertrouwen had gewonnen vroeg ik met gebaren of ik wat foto’s mocht maken.

Een beetje verlegen

Hier willen alle kinderen maar al te graag op de foto. Selfie hier, selfie daar maar dat ene meisje leek dat te vermijden. Maar eigenlijk wilde ik graag dat ene meisje vastleggen op de camera. Ze heeft iets unieks, iets was ik zag toen ze naar mij om keek. Ik zie haar schuilen  achter haar vriendinnen. Ze lijk te spelen met de camera en elke keer als ze mij kant op kijkt, kijkt ze recht door de camera.

Ik heb de ene foto in mijn hoofd, die ene blik die ik zag toen ze van mij weg liep, die blik wil ik. Je kan met fotografie niks forceren en het mooiste is iets zo spontaan mogelijk vast te leggen. Maar naar enkele tientallen foto’s lijkt het er niet op dat ik die ene foto zal maken. Ik wil afscheid nemen en besluit nog een laatste foto te maken. Ze komt rustig achter haar vriendinnen te voorschijn, ze kijkt mij recht aan, ik klik en kijk op mijn beeldscherm…

Er springt een glimlach op mijn gezicht. Serieus, nu op het moment dat ik mijn laatste foto wil maken, maak ik die ene foto die ik in mijn hoofd heb. Ik twijfel geen moment en laat haar de foto zien. Bij het zien van de foto, verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Ze kijkt mij aan, geeft me een knuffel en gaat terug naar het groepje meisjes…

Nog even kijkt ze om, geeft mij nog een keer die blik die ik de eerste keer zag en ze verdwijnt giechelend met haar vriendinnen in de bossen…

 

Foutje gezien? Meld het.

story in the picture, verhaal achter de foto, story behind the picture, zambia, cycle for plan,

18 Comments

Leave a Comment