JordanieStory in the picture

Story in the picture #6 | Verdwalen en vastzitten in de Wadi Rum Woestijn

wadi rum

Iedere maandag besteed ik aandacht aan een foto die voor mij speciaal is. Het kan een foto van een sprekend portret zijn of van een baby olifantje die ik in het wild heb zien lopen. Maar het kan ook een foto zijn waar ik iets op heb bereikt of waar ik iets nieuws ontdekte. Ik vertel in deze rubriek het verhaal in en achter de foto…

Als je met de auto gaat rondrijden in de woestijn is het niet echt handig om te verdwalen, als je dan ook nog is vast komt te zitten dan maak je het helemaal bont. Gelukkig kan ik er nu op terug kijken met “ik ben een ervaring rijker” want wie kan nou zeggen dat ie in een rondrit door de woestijn, vast kwam te zitten en verdwaalt raakte. Nou, kan je zeggen niet veel.

Verdwalen met een gids

Al één dag waren we aan het rond crossen in de Wadi Rum woestijn. Het is tot nu toe een van de meest bizarre dingen die ik heb gezien op de wereld. Vind een woestijn sowieso iets aparts. Elke keer stond ik versteld van het onwijs verre uitzichten. Je bleef maar in de verte kijken. Het is moeilijk te omschrijven maar je waant je een beetje in een Disney film. Of dat een goede vergelijking is weet ik niet maar als ik aan Alladin denk, dan denk ik aan een woestijn. Jij ook?

Helaas hadden wij geen vliegend tapijt en konden wij niet vliegen en moest wij toch echt met de auto #ookweleenjeep. Maar toen we een volle dag door de woestijn waren gecrost en een niet z’n spectaculaire zonsondergang hadden gezien, moesten we toch echt richting het kamp. Je zou natuurlijk denken dat de gidsen precies weten waar ze naar toe moeten. Dat dacht wij dus ook en na 2 uur rond rijden en het toch echt goed donker begon te worden, begonnen we een beetje erg te twijfelen.

Moh (zo was zijn naam) hoe lang duurt het nog? Even kregen we geen antwoord. We vroegen het nog een keer, hij keek wat bedenkelijk, overlegde over de walki talki met de andere chauffeur…En toen kregen we de mededeling dat we waren verdwaald. WTF – verdwaalt in de woestijn. Er ontstonden wat bange koppies. Shit, dit moest ons weer overkomen.Volgens Moh was dit ook de eerste keer dat ze waren verdwaalt. Maar straks vinden we nooit meer de weg terug, en en en en en…Oke, take it easy and take a sweater. Want het was ook nog is flink koud.

Moh legde ons uit dat het kamp last minute is verplaatst en dat ze naar een nieuwe plek zijn verhuist. We zaten volgens Moh in de buurt maar echt nergens was er iets te bekennen. We zagen we wat lichten maar die waren niet van ons.We bleven rondjes rijden en rondjes rijden en rondjes rijden, totdat…

En toen zaten we vast

We vast kwamen te zitten. Aaaaach, nee ook dat nog. Wie komt er nu ook vast te zitten, wanneer het pikken donker is middenin de woestijn. Wij! Het andere team kwam ons helpen. Duwen en duwen totdat de jeep eruit was. We reden een stuk verder totdat (jaja) de andere jeep vast kwam te zitten. Die zat wat steviger vast dan die van ons. Weer met zijn alle duwen en na circa 20 minuten duwen was ook die jeep eruit. We probeerde een goede plek te vinden waar we door heen konden. Totdat wij (mijn jeep) voor de tweede keer vast kwamen te zitten.

Oké, wie is hier de pechvogel. Weer wij! Deze keer was het niet zo makkie als de eerste keer. Zoals je op de wazige foto kunt zie, stonden we met behoorlijk veel mankracht te duwen. Het duurde ongeveer 40 minuten voordat we ook die jeep eruit hadden. Koud hadden we het niet meer, zweten deden we. Gelukkig was het drie maal scheepsrecht want daarna zijn we niet meer vast komen te zitten.

4 uur verder

Ja, je leest het goed. Want 4 hele uren verder kwamen we dan eindelijk aan bij ons kamp. Het was mega donker, koud en winderig (met zand) (we hadden ook nog een zandstorm gehad eerder op de dag) maar we lieten ons niet uit de weg slaan. We besloten te gaan genieten en na te praten over deze bizarre dag. Het eten was echt mega lekker en het kampvuur wam.

Dit is toch wel een avontuur om nooit te vergeten. We begonnen de dag met een zandstorm. Daarna een slechte zonsondergang. Toen we eindelijk onze rust wilde opzoeken verdwaalde we en als kers op de taart kwamen we drie keer vast zitten met de jeep. Maar toch blijft dit de plek die ooit in je leven moet bezoeken…

Kan je best vertellen toen we verdwaald waren ik wel even schrok. Normaal ben ik best een avonturier en geloof ik er wel in dat het goed komt. Maar je zit wel in een woestijn, waar geen telefoonbereik is en de walki talkies ook niet altijd goed werken. Ook zagen we letterlijk geen andere mensen in de buurt. Ja, mega ver wat licht maar wie zegt dat er mensen zitten. En misschien is het wel een oase, want we wilde toch erg graag het kamp zien. Dus ja je snapt mij denk wel dat ik het soms even benauwd had. Gelukkig is alles goed gekomen en zou ik zeker ondanks deze ervaring terug gaan naar deze bizarre plaatst.

Foutje gezien? Meld het.

wadi rum, jordanie, verdwalen in de wadi rum, wadi rum woestijn, woenstijn, wadi rum dessert, jordan, rondreizen jordanie,

22 Comments

  • Hier zou ik ook wel even een kleine hartverzakking krijgen! 2 weken geleden fietste ik alleen door de woestijn van Nevada. Tijdens een training, dus ik zorgde ervoor dat ik maximaal 15 kilometer van het hotel af was. Want ik wilde echt niet ergens midden in de woestijn stranden 🙂 Ik schrok wel even flink toen er onderweg een paar wilde honden (coyotes?) overstaken.

    • Dat kreeg ik ook wel een beetje ;). Gelukkig hadden wij nog gidsen die iets wat bekend waren in dat gebied. Maar coyotes onderweg is idd wel even flink schrikken. Wij zagen alleen sterren omdat het zo donker was.

  • Volgens mij hebben ze vaker pech in Wadi Rum want wij stonden ook stil. Gelukkig was ons probleem binnen 15 minuten weer opgelost, maar ik heb er ook een leuke foto aan overgehouden. In Lesotho hadden we ook pech onderweg…om 04.00, op 2600 meter hoogte en -10 graden Celsius. Dat is toch best koud als je daar een uur staat.

    • Oooh dat klinkt ook als flinke pech. Gelukkig ben je er heelhuids vanaf gekomen. Maar brrr als je zolang in de kou moet staan.

  • Die foto maakt inderdaad wel nieuwsgierig! Spannende momenten… Het doet me denken aan een lekke band die we een keer met een studiereis hadden in Tunesië. En een zandstorm is trouwens best pijnlijk hè? Dat heb ik in Marokko gehad.
    Naar Jordanië wil ik nog!

  • Oh nooooo, wat een verhaal! Ik vroeg me in Wadi Rum inderdaad al af hoe mensen in godsnaam ’s nachts kunnen navigeren. Overdag kun je nog zeggen: sla af bij die grote rots, maar als het eenmaal donker is.. Ik kan me voorstellen in combinatie met de pech van de rest van de dag dat dit niet zo’n geslaagd avontuur was!

  • Wat een spannend avontuur! Jeetje 4 uur is wel lang, gelukkig is het uiteindelijk allemaal goed gekomen, maar je knijpt hem wel even op zo’n moment 😉

  • Dat is nu net wat je niet wilt hebben. Je gaat er toch van uit dat een gids wel zou weten waar hij zou zijn. Maar wel een mooi verhaal waar je volgend jaar om kunt lachen, Gelukkig allemaal goed gekomen.

  • Tjonge, wat een verhaal! Je maakt wat mee op reis. Gelukkig komt het uiteindelijk bijna altijd goed en kan je er achteraf hartelijk om lachen. 🙂

Leave a Comment