Nacht van de Vluchteling | 40 mooie bijzondere zeer heftige kilometers

De Nacht van de Vluchteling was zwaar maar heel bijzonder. We liepen met het team Buddy to Buddy, 40 kilometer door de holst van de nacht. Nooit geweten dat dit zo ontzettend heftig zou worden. Waarom en wat het met mij deed leg ik uit in deze blog. Nog steeds geniet ik na en voel ik het nog letterlijk door heel mijn lichaam. 

De weg er naar toe

Zenuwachtig, spanning, vreugde en blijdschap waren de gevoelens en emotie die ik had voordat we begonnen. Het wisselde in een sneltrein af. Soms vroeg ik mezelf ook af of dit wel zo verstandig was om te gaan doen. Immers moet ik volgende week helemaal fit zijn voor mijn eerste lange afstandswandeling in Schotland. Toch wilde ik dit doen! Want zo konden we samen iets neerzetten. Al het stigma rondom de vluchtelingen. Deze mensen kunnen ook niet opgegeven als ze op de vlucht zijn, dus ik nu ook niet!

Rond een uurtje of 9 zaten we in de auto richting Utrecht. We hadden de grootste lol. Eenmaal aangekomen in Utrecht reden we gelijk naar het Spoorwegmuseum, waar zowel de start als de finish zou zijn. We hadden geluk en konden de auto op de parkeerplaats parkeren. Zo hoefde we na het lopen van de 40 kilometer niet nog is een eind terug te lopen. Dit was geluk hebben want er waren maar 200 plekken in totaal. Toen wij aankwamen waren er ook nog maar weinig mensen. Beetje te vroeg haha.

Van startnummer tot een biertje

Toen was het wachten tot middernacht. We haalde ons startnummer op, kregen een geel hesje en één zeer irritant lichtje. Dit moesten we aantrekken om ons zelf goed zichtbaar te maken. Wel zo handig midden in de nacht. Daarna besloten we een tafel op te zoeken, een groepsfoto te maken en een biertje te nemen. Zelf ik nam niks kwa alcohol omdat ik dan behoorlijk suf wordt. Ik proostte mee met een heerlijke koude Cola.

De tijd ging langzaam en we wilde eigenlijk allemaal dat we al konden beginnen. We hadden er nu echt zin in en het kon niet snel genoeg gaan.

0.00 – De holst van de nacht in

Om middernacht was het dan eindelijk zo ver. Weken leefde we er naar toe en nu was het eindelijk zover. Het startschot was gegeven en met duizenden gelijk liepen we het Spoorwegmuseum uit. We waren blij en met een volle glimlach gingen we de 40 kilometer tegemoet. De eerste kilometers gingen wat langzaam. Dit kwam vooral om we allemaal bij elkaar liepen. De groep wilde wat sneller lopen maar dat ging soms echt niet.

Wel hadden we lol, echte lol. We zongen wat leuke Brabantse nummers en hadden meerdere keren lol om paaltjes die in een keer opdoken. Het uitwijken ging soms maar net goed. Gelukkig gingen de eerste 9.4 kilometer erg snel voorbij.

De eerste rustpost – Forelvijver de Ruigenhoek (9,4 km) 

We kwamen bij de eerste rustpost aan en bijna iedereen moest nodig naar de wc. Helaas waren er maar 6 plekken waar we onze behoeften konden doen en de rijen waren lang. Dit was wel wat jammer! Dan ben je goed opgewarmd en dan sta je daar koud te lijden. Aan de ene kant moeten we niet klagen want vluchtelingen hebben helemaal geen wc waar ze even rustig hun behoeften kunnen doen. We mogen blij zijn dat we er iig 6 hebben.

Mijn eerste man met de hamer

Na de rustpost gingen we verder. Het tempo lag hoog en we liepen flink door. Ik merkte uit eindelijk dat het tempo te hoog lag voor mij. We zaten op gemiddeld 6 kilometer per uur en dat konden mijn benen en voeten niet meer aan. Ik kwam achter te lopen en besloot mijn eigen muziek voor motivatie aan te zetten. We zaten op de 15 kilometer en toen kwam daar de man met de hamer. De vermoeidheid sloeg toe en mijn lichaam deed zeer. De innerlijke strijd was begonnen. Bij die volgende stop (op 21.2 kilometer)…daar stop ik en geef ik het op. Waarom doe ik dit eigenlijk. Ik loop mezelf kapot zo. Alles voelde ik en ik was boos dat ik alleen liep. Alles wat ik wilde was slapen. Lekker mijn bedje opzoeken in Breda.

Godver Diana, dat kan je helemaal niet doen. Je moet doorzetten. Nogmaals…die vluchtelingen kunnen ook niet stoppen om even te rusten of te slapen. Ze moeten door, ook al kunnen ze niet meer! Ik riep naar mijn teamgenoten en zetten mijn innerlijke strijd door. Een stapje harder. Ik kwam uiteindelijk bij mijn teamgenoten en sprak uit dat ik er tegen aanliep. Die zuuraanvallen maakte het ook niet makkelijker. Al vanaf de 10 kilometer had ik last van zuur en eten en drinken gingen bijna niet. Gelukkig, ondanks mijn bleh houding wisten ze waar ik in zat en deden ze een klein stapje terug in snelheid. We sleepte elkaar er door heen want ook voor hen was het zwaar aan het worden.

De tweede rustpost – Vechtstreekmuseum (21,2 km)

Om 4:55 uur bereikte wij onze twee rustpost en vond ik mijn Rennie. Die nam ik gelijk in omdat het zuur echt roet in het eten begon te gooien. Daarna besloot ik mijn voetzolen in de smeren met een speciaal zalfje en nog even te genieten van de rust. We dachten eigenlijk allemaal dat te lang rusten een averecht effect zou hebben, maar toen we opstonden voelde we ons een stuk beter. Ik merkte wel dat ik echt helemaal op was. Moe! Maar besloot toch richting rustpost 3 te lopen en daar te kijken wat ik zou doen. Maar opgeven stond nog niet op mijn lijstje.

De derde rustpost – Atletiekbaan Overvecht  (27,8 km)

Deze kilometers waren ook echt niet altijd heel makkelijk maar gingen beter dan voorheen. Het was inmiddels als licht geworden en we hoorde de vogeltjes fluiten. De groep begon zich weer op te splitsen. Deze keer vond ik het niet erg. Helaas werkte de Rennie niet en bleef het zuur terug komen. Eten en drinken ging nog steeds niet. De muziek werd opgezet en de swing werd ingezet. We sleepte elkaar er door heen. Om en om raakte we bij elkaar en dan gingen we uit elkaar, maar dat was niet erg.

De mental breakdown

Daar gaan we dan, vol goede moet richting de 30 kilometer en de laatste rustpost. Ik besluit dus door te gaan en mijn eerste record te halen. Want ook nog nooit eerdere heb ik achter elkaar 30 kilometer gelopen, dus je kan voorstellen hoe blij ik was dat ik überhaupt de 30 kilometer had gehaald. Maar toen kwam daar die tweede man met de hamer, en wat voor eentje! Ik liep samen met een teamgenoot, wee waren aan het praten en toen sloeg die hamer in een keer kei hard toe.

Een innerlijk gevecht vond plaatst. De tranen liepen over mijn wangen en vielen op de grond. Ik slikte de mini paniekaanvallen weg en probeer stap voor stap verder gaan. Nu ik zo ontzettend ver ben kon ik natuurlijk niet meer opgegeven. Hoe dan ook zou ik de finish halen, desnoods kruipend over de finish lijn. De bezemwagen kon mij gesloten worden. Tranen bleven lopen maar ik wist als ik hier doorheen kwam, ik door kon knallen. De pijn in mijn lichaam was niet te beschrijven. Zoveel pijn heb ik lang niet gevoelt. Elke stap, elke meter, elke gedachten…deed pijn.

De vierde rustpost –  Fort Blauwkapel (34,3 km)

Gelukkig overwon ik mijn eigen angst en de ‘man met de hamer’ en geraakte ik bij de laatste rustpost. Het was nu nog maar 5.7 kilometer tot aan de finish en ik kon niet meer opgeven. We rustte hier iets langer uit dan normaal. Iedereen moest even goed strekken en sommige naar de wc. Hier was de wc rij ook nog behoorlijk lang. Tijdens het zitten op het gras ging ik ook bijna in een nest rode mieren zitten. Gelukkig kon ik net op tijd weg springen. Bizar eigenlijk hoe je gelijk een stuk minder pijn voelt.

We kregen aan alle kanten koffie of thee aangeboden. Niemand had echt honger of trek. Wat wil je ook, in de vroege ochtend, zonder slaap en overal pijn. Opgegeven was volgende een andere lopers geen optie. Zij heeft twee kinderen en beelden zich in dat zij met haar twee kids moest vluchten en ze moest blijven doorgaan ondanks de pijn en vermoeidheid. Kippenvel want dit gebeurd echt. Bizar ook en dit gaf mij gelijk weer motivatie om door te gaan.

De laatste 3 kilometer

Deze laatste 3 kilometer waren echt op mijn laatste stukjes kracht. Eigenlijk was ik op mijn reserves bezig en was het niks anders dan stap voor stap vooruit. Richting de finish. Vanaf de vijf kilometer begonnen ze met aftellen. Elke kilometer werd benoemd. Dit vond ik eigenlijk niet fijn. Het gevoel dat de finish maar lang duurde en steeds verder weg bleek te zijn. Ik liep hier veel alleen maar had er vrede mee. Ik met mijn eigen gevoelens en gedachtes. Ik genoot van de pijn, hoe bizar ook want ik wist dat dit voortkwam uit wilskracht.

Samen staan we sterk

Net voorbij het twee kilometer bord, stond het eerste deel van de groep te wachten. We besloten gezamenlijk tot aan de finish te lopen. Dit laatste stuk moesten we samen doen. Samen staan we sterk en kunnen we alles aan.

The finish!!! We did it

Yes! Niet te bevatten. Ik was al 27 uur wakker en liep de finish over. Onwerkelijk dat ik dit heb gedaan. Eerst die 30 kilometer en nu gewoon 40 kilometer gelopen. Zo trots op mezelf en nog trotser op ons team. Want zonder hun had ik dit echt niet kunnen doen. Ik heb mezelf echt meerdere keren overtroffen en aan mezelf bewezen dat ik het wel kan. Als je maar dromen en doelen hebt, dan weet ik zeker dat meer mensen dit kunnen. Ik heb nooit getwijfeld aan mezelf maar vond het wel mega spannend want je weet nooit wat je lichaam doet bij zo’n inspanning. En ook je geest niet.

Ben zo blij dat ik niet ben afgehaakt na die eerste ‘man met de hamer’ en ook niet na de tweede. Zo heb ik wel weer een doel van mijn wandel en hike bucket list lijstje kunnen afstrepen. Mijn droom kunnen volgen. Want ik help hier niet alleen mezelf mee maar ook duizenden anderen mee. Want in totaal is er 1.6 miljoen euro opgehaald voor de vluchtelingen wereldwijd. En ja dan kan je het daar wel niet mee eens zijn. Dat is prima. Maar ik vind dat geen een mens op deze aarde zijn thuis moet verlaten voor oorlog, onderdrukking of conflicten. Moet dat wel dan wil ik hun kunnen helpen. Hiervoor zijn meerdere manieren en daarvan is dit er één van. Met al dat geld kunnen ze de mensen die vluchten weer onderdak geven en andere basis dingen.

Ik ben blij dat ik dit heb kunnen doen ondanks alle vooroordelen. Ik volg mijn eigen plan en mijn eigen droom. Hopelijk kan jij dat ook doen en wie weet loop jij volgend jaar deze nacht ook.

Nogmaals…zo trots

Van blijdschap en veel trots kreeg ik tranen van al die emoties. Want echt toen ik jaren geleden kreeg te horen dat ik artrose heb en ik twee knieën heb die eigen niet helemaal goed in elkaar zitten, vielen veel dromen in duigen. De dokter zij dat ik nooit meer activiteiten met een hoge lichamelijke inspanning zou kunnen doen…maar kijk mij nu is. Nog steeds voelt het onwerkelijk vooral omdat dit echt voor mij een overwinning is. 40 kilometer is op zich goed te doen met goede training maar 40 kilometer midden in de nacht, zonder slaap…

De eindstand

  • 0 blaren
  • veel spierpijn
  • geen rugpijn
  • 29 uur geen slaap
  • een meldiane
  • veel tros
  • 1.6 miljoen uren opgehaald
  • 40 kilometer gelopen
  • nieuwe vrienden voor het leven

 

dianavriends@hotmail.nl'

    1 Comment

Post a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.