Cycle for Plan

Cycle for Plan | Vraag & antwoord

header

Al sinds dat ik begonnen ben met deze droom te verwezenlijken krijg ik bijna dagelijks wel een aantal vragen. Keer op keer beantwoord ik deze vragen met veel plezier en leg ik o.a. waarom ik dit doe. Vorige week vroeg ik of jullie nog vragen hadden. Er kwamen een hoop reacties binnen en die zal ik in deze Q&A beantwoorden.

Hoe trek je dat emotioneel als je ziet hoe erbarmelijk sommige situaties zijn?

Ik denk dat dit een hele opgave voor mij gaat worden. Wil het altijd voor iedereen goed hebben en dat iedereen elkaar lief vind. Of beter gezegd! Elkaar met liefde en respect behandeld. Ik weet heel goed wat ik daar ga tegen komen dat dit mijn pijn gaat doen. Ben best emotioneel aangelegd en weet zeker dat ik op momenten een traan zal laten rollen of misschien wel even mezelf bij elkaar moet rapen. Maar dit is mijn kracht gedurende de reis. Gelukkig doe ik dit met meer mensen en kunnen we rekenen op elkaars steun.

En wat ik ook in mijn achterhoofd hou, is dat ik niet iedereen kan helpen. Ook al zou ik dit graag willen! Het mooiste is dat wij tijdens onze reis, ons avontuur weer tientallen meisjes hebben geholpen aan een hopelijk betere toekomst, zonder kans op uithuwelijking.

Als ik thuis kom na mijn reis weet ik dat ik ruimte nodig heb om dit allemaal te verwerken. Dat vrienden en familie ervoor mij zijn, mijn een knuffel geven als ik dat nodig heb, een schouder als ik even een traan wil laten maar vooral waar ik de mooie momenten mee kan delen…die glimlach.

Wat motiveert mij om dit te doen?

Het zijn eigenlijk meerdere redenen waarom dit mij motiveert. Natuurlijk doe ik dit omdat ik vind dat elke meisje zelf zou moeten kiezen met wie zij zou willen trouwen, op wie ze verliefd wordt en met wie ze de rest van haar leven wilt delen. Dit moet niet opgelegd worden!

Maar ook vanuit eigen beweegredenen doe ik mee. Ik heb geen gemakkelijk leven gehad en het was vaak voor mij een gevecht. Mijn jeugd was niet zoals het moest zijn. Gepest worden was aan de orde van de dag en had tot mijn 15de weinig tot geen vriendinnen. Jaren van het verdringen van gevoelens en meerdere trauma situaties gingen er overheen totdat ik op mijn 24ste een burn-out kreeg. Een zeer heftige ook! In die tijd was gezegd dat ik niet meer veel zou kunnen doen. Ik zat volgens vele aan mijn max en hoger dan dat zou ik nooit kunnen komen

Helaas…want ze kregen ongelijk en ben ik gaan kijken naar wat ik wel kan. En wat ik leuk vind om te doen. Jaren van therapie, gesprekken, groeien, vallen en opstaan, zit ik hier nu deze blog te schrijven met een glimlach.

En als laatste: ik ben jong maar heb artrose in mijn onderrug. Ook verschillende gewrichten zijn niet helemaal optimaal. Wat ik hier mee wil zeggen, is dat ik wil laten zien dat je soms veel meer kunt dan dat er gezegd wordt. Artrose is een aandoening die nooit meer over gaat. Maar het betekend niet dat je je leven op holt moet zetten.

Wat ik het spannendste aan deze reis vindt?

Ik denk toch wel het halen van de 600 kilometer. Sinds april ben ik echt weer herstel van de rugblessure die mij vorige jaar niet liet mee gaan naar Zambia. Tussendoor heb ik ook nog de pech gehad dat ik in drie weken tijd een: keelontsteking, de griep en voorhoofdsholteontsteking kreeg. Ik heb getraind, zowel in de sportschool (spinning en kracht) als buiten (lange afstanden en MTB parcours). Maar merk wel dat ik niet op volle kracht ben.

Als ik op mijn eigen tempo kan fietsen, dan ga ik het zeker redden. Is het niet op conditie, dan wel op wilskracht en doorzettingsvermogen. Maar ik vind het wel mega spannend. Dat is denk ook het stukje wat mij stress geeft. Ik schreef al eerder dat het niet erg is om niet de snelste te zijn, maar toch! Je wilt dit doen en ook halen. Je wilt dit doen voor de meisjes daar, zodat ze een toekomst krijgen wat elk meisje of jongen of wie dan ook op de wereld verdient.

Waar kijk ik het meeste naar uit?

Dit is een moeilijke! Want ik kijk eigenlijk uit naar de gehele reis. Alles gaat zo super tof worden. Ja, dat weet ik nu al! Want dit gaat gewoon een eenmalige ervaring worden. Eentje die ik nooit ga vergeten. Eentje die mij hele leven bij gaat blijven. Eentje die mij in meerdere opzichten gaat veranderen.

Maar als ik toch een moment moet kiezen, is het de ontmoeting met mijn sponsorkindje. Ik heb natuurlijk al (minimaal dat wel) contact met haar en kijk nu erg uit om haar in het echt te ontmoeten. Te zien wie ze in het echt is. Wat ze het liefste doet. Wie haar familie is. Maar ook met wie het liefste speelt op het schoolplein (ze gaat trouwens naar school). Hier kijk ik het toch wel het meeste naar uit.

Oké, nog eentje en dat is de FINISH. Niet origineel maar wat kan ik trots zijn op mijzelf als ik die brug op rij en die 600 kilometer achter mij heb liggen.

Waar kijk ik het meeste tegen op?

De 600 kilometer is echt iets wat ik spannend vind maar waar ik echt tegen op kijk is de confrontatie met het geen wat we gaan zien. We gaan natuurlijk prachtige dingen zien en ervaren maar ik weet niet hoe ik daar op ga reageren. Heb wel wat arme plekken gezien maar we gaan nu naar één van de armste plekken van Zambia waar veel ongelijkheid heerst. En het geen waar ik echt niet tegen kan is ongelijkheid.

Ik hoop gewoon zo dat mijn steentje wat ik bijdraag ook echt een verandering gaat maken. Ik besef mij nu al dat ik niet mag klagen (ook al doe ik dat wel) maar ik denk dat deze reis nog meer een eyeopener gaat worden.

Waar gaat het geld naar toe?

Dit is een vraag die héél vaak is gesteld. Logisch! Deze vraag stelde ik zelf ook vaak als iemand mij vroeg om te sponsoren. In de blog van vorige week heb ik uitgebreid uitlegt waar het geld naar toe gaat. Natuurlijk zal ik na afloop ook regelmatig blijven bloggen over dit project. Hoever zijn de projecten. Maar ook hoe is het geld terechtgekomen.

Als je die 600 kilometer niet ga redden, wat dan?

Dit zal wel even flink balen zijn. Want je hebt een doel en dat doel wil je behalen. Je leeft er al zolang naar uit dat je gewoon nergens anders meer aan kan denken soms. Je wilt deze uitdaging zo graag aan gaan en voltooien…

Maar ik heb mezelf voorgenomen als het echt niet lukt, om af te stappen en verder te gaan met de auto. Grenzen zijn er om te breken en dat zal ik ook zeker doen maar ze zijn er ook om je heel te houden. Ik zal vast wel meerdere keren over mijn grens heen gaan maar ben ook bewust dat ik nog langer mee moet.

Ik haal de finish, dat is één ding zeker. Maar dit zal misschien soms wel eens een stukje kunnen zijn in iets wat vier wielen heeft.

Heb je daar bereik met je telefoon?

Het bereik daar is mega slecht. Ben wel van plan om een simkaart aan te schaffen maar zelfs dat wilt niet garanderen dat je bereik hebt. Bij de vorige editie moesten ze zelf de berg op rijden om één streepje bereik te hebben. Dit wordt zeker voor mij afkicken – want ik ben best verslaafd. Ben iemand die moet ventileren en dat zal nu een stukje moeilijker gaan. Gelukkig heb ik een groep van toppers om mij heen die dat misschien net zo voelen.

Back to basic…dus voor alle thuisblijvers. Ik hou nog steeds van jullie als ik even 4 dagen niet kan reageren.

Wat ga je daar nog meer doen?

Als je dan toch daar bent, kan je beter het er goed van nemen toch. Als ik klaar ben met deze monstertocht dan vertrek ik na het bezoeken van één van de mooiste wild-life parken van Afrika richting de Victoria Falls. Ik zal dan eerst met het vliegtuig naar Lusaka gaan en vanaf daar met de bus naar de Falls. Dit neemt ongeveer 6 a 8 uur in beslag.

Daar wil ik natuurlijk gaan genieten van de Falls maar ook van alle grensverleggende activiteiten. Wat denk je van ziplinen tussen de Victoria Falls, Bungee Jumpen op de grens van Zambia en Zimbabwe of zwemmen aan de rand van de Falls. En als mijn budget het toelaat wil ik ook nog gaan raften, maar daar betaal je ruim 200 euro voor.

Hoe gaat het nu?

Deze vraag kreeg ik gisteren nog op de mail. Het gaat redelijk. Beste om het zo te omschrijven. Gaat niet goed, gaat niet slecht, hangt er een beetje tussen. Zijn meerdere dingen momenteel in mijn leven die stress veroorzaken. Ik probeer vooral goed mijn rust te pakken en goed naar mijn lichaam te luisteren. Vrienden en familie zal ik extra hard nodig hebben maar ze zijn er ook gelukkig.

Hoe ver ben je met de sponsering

Ik ben er bijna, ik ben er bijna, maar nog niet helemaal…de teller staat momenteel op €3353,- dus wat inhoud dat ik nog maar €147,- moet. Yeah – bijna mijn doel bereikt. Dit gaat ook zeker lukken. O – nog niet gedoneerd? Daar komt de vraag weer,dan helpen alle kleintjes heel veel. Dus wil jij mij steunen en de meisjes helpen. Zelfs 10 euro is als super. Doneren kan hier.

Nog 15 dagen…

Dit is geen vraag maar een afsluiting. Nog maar 15 dagen voordat ik vanaf Brussel vertrek. Het enige wat ik nog kan toevoegen is:

Never let the fear of striking out, keep you from playing the game.

Tot volgende week bij weer een update…

22 Comments

Leave a Comment