Blunderen op reis

Blunderen op reis | Zeeziek in IJsland

blunderen op reis

Iedereen maakt wel blunders als ze op reis zijn. Blunderen en vooral fouten zijn er om van te leren. Zo ook Kelly van Dutchie on the Road. Ze reist letterlijk heel de wereld over om daar de mooiste plekken te ontdekken en er over te schrijven op haar website. In 2007 ging ze voor het eerst walvissen spotten maar dat ze er zo ziek van werd, had ze niet verwacht…

19 oktober 2007 staat in mijn geheugen gegrift als een van de meest memorabele dagen. De dag dat ik voor het eerst walvissen mocht aanschouwen en op wat voor manier. De droom van iedere reiziger om, uit het water springende walvissen te zien, werd voor mij realiteit. Moeder met jong gaven een uur durende spectaculaire show van hoge sprongen en geklap met staarten en vinnen. Ze zwommen onder de boot waardoor we het geluk hadden deze fantastische dieren op twee tot drie meter afstand te zien. Het mag duidelijk zijn dat dit een onvergetelijke ervaring was. Als een kind zo blij huppelde ik volmaakt gelukkig de boot af.

Walvistour vanuit Reykjavik

Vier jaar later krijg ik weer de kans om deze giganten te bewonderen en die kans laat ik uiteraard niet onbenut. Gewapend met drukpuntpolsbandjes en nog net geen overdosis Primatour stap ik vol goede moed de boot op. Dit wordt mijn dag!

Eenmaal op de boot komen we in een ruimte vol met rood/blauw/oranje skipakken. Met veel moeite weet ik me in een maatje small te hijsen die halverwege mijn kuiten blijft hangen. Gewapend in een legging, lange broek, twee vesten, skipak, muts, handschoenen en sjaal klim ik zwetend de frisse lucht van het dek tegemoet. Zuurstof!

Het hele dek staat vol toeristen, verkleed in felgekleurde skipakken waardoor ik het idee heb dat we meer weg hebben van een drijvend stoplicht. Als dat de walvissen nog niet afschrikt weet ik het ook niet meer. Een dergelijk bonte polonaise zie ik normaliter alleen maar met carnaval.

O jee! Hoge golven

Kom maar op met die walvissen. Het is ruim dertig minuten varen voordat we in de desbetreffende baai zijn. Het valt me op dat de golven hoger worden maar ik neem me voor dat er niets aan de hand is. Ik red me wel en geef me er niet aan over. Niets aan het handje. Met de minuut worden de golven hoger en ik moet me vasthouden om niet te vallen. Ik begin het benauwd te krijgen maar probeer er niet aan toe te geven. Geen flauwekul! Ik ga hier niet ziek worden!

Overdosis Primatour

Helaas wordt mijn buurman ziek en dan is het hek van de dam. Ik klamp het personeel aan voor extra medicijnen. Gezien mijn dosis van die ochtend weet ik wat er gaat gebeuren. Slaap…Kelly…slaap. Binnen tien minuten lig ik horizontaal op het dek.  Ik kan mijn ogen amper open houden terwijl ik mijn buurman tekeer hoor gaan.

Op de achtergrond hoor ik de hostess van de boot keer op keer schreeuwen: “Hold on everybody!” De golven zijn metershoog en vanuit mijn ooghoek zie ik mensen met een hupje los komen van het dek terwijl ze een poging doen te lopen. Eindelijk wordt er een dwergvinvis gespot. Een handjevol mensen weet de voorkant van de boot te halen maar die verdomde walvis kan me gestolen worden. Ik heb andere dingen aan mijn hoofd.

“Wow, minkewhale at twelve o ‘clock, seventy metres from the boat” hoor ik de hostess roepen. Nou ja, zeventig meter! Ik heb ze verdorie op drie meter afstand gezien denk ik bij mezelf terwijl ik me weer vastklamp.

Zieker dan ziek

”Times up”, hoor ik over de boot schallen. Godzijdank denk ik bij mezelf en probeer langzaam overeind te komen. Foute boel! Daar ga ik dan. Ik kan het niet meer tegenhouden en voeg me bij mijn buurman. De Belgische naast me kan het niet aanzien en binnen twee minuten zitten we met drie man sterk doodziek naast elkaar. Helaas halen we geen van drieën de reling niet dus ik hoef jullie niet uit te leggen dat het geen fraai gezicht is. Het lijkt meer op een hele slechte scene uit de Hangover en ik voel me ontzettend opgelaten dat ik hier ‘en public’ ziek ben. Ik kan maar aan één ding denken: LAND!

Door de metershoge golven slaat het water het dek op waardoor we drijfnat worden. Ik kan helemaal niets meer en heb niet eens de kracht om mijn camera op te bergen. Het kan me allemaal gestolen worden. Ik klamp me zo goed als mogelijk vast want ik besef dat dit geen veilige situatie is.

De Belgische probeert me naar binnen te trekken maar ik kan niet en blijf met de zieke buurman achter terwijl de golven over de reling komen. Met veel moeite weet ik me overeind te hijsen en langzaam naar de trap te lopen. Ik berg mijn camera op ga op mijn billen van de trap af. Halverwege de trap komt de hostess me tegemoet met zakjes en een drankje met gember. Dat zou helpen maar niet heus! Ik voel weer een vlaag van misselijkheid opkomen en ben dankbaar voor de zakjes die ze me aanreikt. Wat een afgang!  Ik weet mezelf op een bank te hijsen en kan alleen maar hopen dat deze ellende snel over zal zijn. Overal liggen mensen plat op banken of hangen boven de bekende zakjes. De halve boot is gewoon ziek! De hostess en de barman zien ook aardig groen en maken zich uit de voeten want dit is toch wel te veel van het goede. Deze boot had nooit mogen vertrekken.

LAND!!!

Na vijftien minuten die wel vijftien uur lijken te duren, voel ik ineens de mist opklaren. Als ik opkijk zie ik dat we aangemeerd zijn. Godzijdank! Wonderbaarlijk genoeg voel ik al snel de misselijkheid wegzakken. Niet alleen ik ,maar ook mijn camera heeft het wonder boven wonder overleefd. Ik neem mezelf voor dit NOOIT meer te doen, maar drie jaar later stap ik toch weer met knikkende knieën op de beruchte boot in Zuid-Afrika.

Ik neem afscheid van de Belgische en terwijl ze mij nazwaait roept ze nog “Ik zal u altijd herinneren als die Hollandse die de boot onder spuugde”. Bedankt, ik vond u ook heel aardig.

10 Comments

  • Ah maar dat is toch geen blunder? Kan de beste overkomen. Ik ben opgegroeid tussen de “zeelui” en heb veel gevaren, maar toch werd ik een keer vanuit Newcastle doodziek. Was tijdens een storm en de golven waren zo hoog dat zelfs het personeel groen zag, maar toch. Wel balen van je tochtje!

  • Wat heerlijk geschreven! Ik weet precies wat je voelde, het overkwam mij in Sri Lanka. Dat stomme beest kwam precies 2x 5 seconde boven en daarvoor zat ik 7 uur op een boot, waarvan ik er 5 doodziek was. Wat een ellende. 🙂 🙂

  • Hahaha wat een heerlijk verhaal dit. Tuurlijk echt niet tof dat je zo zeeziek bent geworden maar ik herken het goed. Ik word ook snel zeeziek en als je eenmaal ziek bent kan je gewoon echt niks meer. Toch knap dat je weer de boot op bent gegaan in Zuid-Afrika!

  • Niet echt een blunder, maar wel ontzettend vervelend. Ik heb hetzelfde meegemaakt (gelukkig niet persoonlijk) op een walvissentocht in Sri Lanka. Sommige mensen waren na 5 minuten al zeeziek….en de tocht duurde toch een paar uur. Ik had de mazzel dat ik er geen last van had.

  • Geen beter vermaak, dan leedvermaak, zegt men wel eens. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ondanks de ellende echt wel hardop achter mijn laptop heb zitten lachen om dit verhaal. #sorrynotsorry

  • Als dit een blunder is heb ik best vaak geblunderd. Mij zou hetzelfde zijn overkomen. Schepen zijn al niet echt mijn ding, hoge golven nog minder en de combinatie is nog wel erger. Dat heb ik al eens meegemaakt en wens ik niemand toe. Wel herkenbaar dat je slaap kreeg na die pillen en alles. Maar die slaap lost meestal wel alles op.

  • Zeeziekte is geen blunder.

    Iedereen kan zeeziek worden, alleen heeft iedereen last bij een andere frequentie en hoogte van golven. Zelf heb ik moeite met rollende golven. Ik heb echter nog nooit een boot onder gekotst 🙂

Leave a Comment